Plan nabożeństw

Niedziele

8.00 - Boska Liturgia

czytania apostolskie, Ewangelia w jęz. cerkiewnosłowiańskim i polskim

10.00 - Boska Liturgia

17.00 - akatyst i molebien

 

Środy

8.00 - Boska Liturgia

 17.00 - akatyst do świętego Nektariusza metropolity Pentapolis i cudotwórcy z Eginy z molebniem przed św. relikwiami za chorych i cierpiących

Czwartki

17.00 - akatyst przed ikoną
Matki Bożej Wszechkrólowej

 

Piątki

8.00 - Boska Liturgia

 

Soboty

8.00 - Boska Liturgia

17.00 - całonocne czuwanie

 

 

Ikona Matki Bożej Wszechkrólowej (gr. Pantanassa, cs. Wsiecaryca)

wsiecaryca SmallPierwowzór ikony Pantanassa został napisany w XVII wieku. Początkowo znajdowała się ona w Nowym Skicie w Grecji, gdzie nazywano ją Pani Wszystkich (Wsiegospoża) oraz Wszechwładczyni (Wsiepowielitielnica). Od dawna słynęła z cudownej mocy zwalczania uroków i czarów. Znany na Atosie starzec Józef Hezychasta błogosławił ikoną swoich uczniów. 
Do naszych czasów przetrwało opowiadanie starca o tej ikonie. Pewnego dnia przed ikoną Wszechkrólowej pojawił się dziwny człowiek. Stał, coś niewyraźnie mamrotał. Nagle twarz Bogarodzicy zajaśniała jak błyskawica i jakaś niewidoczna siła rzuciła młodego człowieka na ziemię. Gdy tylko doszedł do siebie, ze łzami w oczach spowiadał się przed braćmi. 
Żył daleko od Boga, zajmował się magią i przyszedł do monasteru, by wypróbować swą siłę na świętych ikonach. Cudowna ingerencja Bogarodzicy przekonała go do całkowitej zmiany życia. Wyleczył swą duszę z okultyzmu i został na Atosie. 

Czytaj więcej...

Św. mnich Wasylisk Syberyjski

wasyliskŚw. Wasylisk urodził się około 1740 roku w wiosce Iwaniszczy, nieopodal Kalazina, w obwodzie twerskim, na ziemiach leżących na drodze z Moskwy do Petersburga. Swoje życie przeżył jako mnich, pustelnik. W roku 2004 został kanonizowany przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną i zapisany w dyptychach jako święty mnich Wasylisk Syberyjski.
Cerkiew wspomina pamięć świętego 11 stycznia (stary styl, służba świętego zapisana na dzień 29 grudnia).

Św. Wasylisk - Bazyli Gawryłow, urodził się w chłopskiej rodzinie jako trzecie, najmłodsze dziecko. Matka Bazylego zmarła, gdy ten był małym chłopcem. Owdowiały ojciec, mając do wykarmienia swoje dzieci znalazł drugą żonę, zaś małego Bazylego wysyłał często w poszukiwaniu jałmużny.

Szczególne wrażenie na małym chłopcu wywarły kazania biskupa twerskiego Gabriela, których wysłuchiwał w monasterze w Kalazinie. Skłonny do ascetyzmu Bazyli, chociaż wstąpił w związek małżeński, nieustannie skłaniał się do monastycyzmu. Usprawiedliwiając się pracą w celu utrzymania rodziny często udawał się do różnych monasterów, w których wykonywał zlecone prace. Około roku 1777 Bazyli opuścił rodzinę i udał się do pustelni ostrowskiej do hieromnicha Kleopy, ucznia św. Paisjusza Wieliczkowskiego, który błogosławił mu na rozpoczęcie życia pustelniczego.

Czytaj więcej...

Św. Jan Kormiański

sw

JAN Z KORMY, kapłan (swiatyj Ioann Kormianskij), 18/31 maja.

Święty Jan urodził się 8 października 1837 r. we wsi Streszin w rodzinie wiejskiego duchownego Jana Gaszkiewicza. Od wczesnego dzieciństwa młody Jan pomagał ojcu w cerkwi. W wieku 18 lat Jan podjął naukę w Seminarium Duchownym w Mohylewie. Po jego ukończeniu został nauczycielem katechezy w szkółce parafialnej. Tam spotkał przyszłą żonę, Marię – córkę duchownego. Na początku 1862 r. ożenił się i od razu złożył podanie o wyświęcenie na kapłana. Święcenia otrzymał już 11 lutego tego samego roku i został skierowany do wsi Szerstin. Swą posługę duszpasterską rozpoczął w tamtejszej cerkwi Narodzenia Matki Bożej. W Szerstinie o. Janowi urodziło się czworo dzieci: trzech synów – Michał, Ignacy i Szymon oraz córka Tatiana. Pod wpływem swego ojca w późniejszym okresie wszystkie w różny sposób były zaangażowane w życie Cerkwi.

W 1876 r. kapłan wraz z rodziną przeniósł się na nową parafię do wsi Ogorodnia niedaleko Homla. Tutaj w pełni rozwinęły się zarówno jego zdolności duchowe jak i zamiłowanie do pracy. Wiele czasu poświęcił na remont cerkwi i innych budynków parafialnych. Nieustannie praktykował przy tym modlitwę Jezusową. W Ogorodniej Bóg obdarzył małżeństwo kolejnymi dziećmi: córką Anną i synami Platonem oraz Janem. Po narodzinach ostatniego syna o. Jan udał się na wymarzoną pielgrzymkę do Ławry Kijowsko-Pieczerskiej, która miała w jego życiu przełomowe znaczenie. Miejscowi starcy błogosławili go na prowadzenie życia monastycznego. Kapłan zupełnie zaprzestał jedzenia mięsa, a w środy i piątki ograniczał się do spożywania po wieczornym nabożeństwie prosfory, którą popijał niewielką ilością wody.

Czytaj więcej...

Święty Nektariusz, metropolita Pentapolis i cudotwórca z Eginy

św. NektariuszŚw. Nektariusz - Anastasios Kefalas - urodził się 1 października 1846 roku w Silivrii Frakijskiej, znajdującej się niedaleko od Konstantynopola, w ubogiej rodzinie Dimosa i Marii Kefalas. Młody Anastasios posiadał sześcioro rodzeństwa. Po ukończeniu czternastego roku życia opuścił dom rodziny i udał się do Konstantynopola w celu kontynuowania nauki. Żył w trudnych warunkach. Aby móc kształcić się wieczorami pracował w fabryce papierosów, gdzie wkładał do paczek spisane wcześniej na małych kawałkach papieru krótkie sentencje Świętych Ojców. W 1866 roku, po ukończeniu nauki, święty udał się na wyspę Chios gdzie przez siedem lat pracował jako nauczyciel. W chwilach wolnych od pracy i codziennych obowiązków oddawał się ascezie i modlitwie. Po ukończeniu trzydziestego roku życia przyjął w miejscowym monasterze Świętych Ojców postrzyżyny mnisze otrzymując imię Łazarz. Następnie 15 stycznia 1877 roku przyjął święcenia diakońskie, podczas których otrzymał imię Nektariusz.

Dzięki pomocy patriarchy aleksandryjskiego w latach 1881 – 1885 kontynuował naukę na teologicznym fakultecie Uniwersytetu Ateńskiego. Po zakończeniu nauki udał się do Aleksandrii gdzie patriarcha Sofroniusz udzielił mu święceń kapłańskich i następnie wysłał do posługi przy cerkwi św. Mikołaja w Kairze. Św. Nektariusz w pełni oddał się swej kapłańskiej posłudze: organizował życie parafialne, odwiedzał chorych, organizował remonty licznych cerkwi. W uznaniu jego wiedzy i zdolności organizacyjnych został 15 stycznia 1889 roku wyświęcony na biskupa. Św. Nektariusz został mianowany metropolitą Pentapolis. Po roku czasu biskup Nektariusz był zmuszony do opuszczenia swej katedry na skutek intryg miejscowego duchowieństwa. Energicznego i niezwykle zaradnego biskupa posądzono o chęć przejęcia patriarszego tronu. Latem 1890 roku św. Nektariusz został zmuszony do opuszczenia Egiptu.

Kolejne cztery lata były bardzo trudnym okresem życia dla świętego. Okryty złą sławą biskup otrzymał od Synodu Greckiej Cerkwi jedynie prawo głoszenia kazań. Pozostawiony nawet bez parafii biskup był praktycznie pozostawiony bez środków do życia. Sytuacja zmieniła się w 1894 roku gdy został mianowany wykładowcą jednej z ateńskich szkół teologicznych. Święty zajął się również wydawaniem publikacji, które uzyskały szeroki rozgłos. Zgodnie z relacjami współczesnych Nektariuszowi ludzi przez cały ten czas święty każdą wolną chwilę poświęcał modlitwie, szczególnie wieczory i noce. Skupiał wokół siebie wielu ludzi, których prowadził duchowo. W 1907 roku część kobiet, którymi opiekował się wyraziła chęć poświęcenia się życiu monastycznemu. Wydarzenie to zainspirowało świętego do założenia żeńskiego klasztoru. Po licznych poszukiwaniach odpowiedniego miejsca wybrał wyspę Egina. Monaster został poświęcony Trójcy Świętej. W 1908 roku św. Nektariusz zrezygnował z życia uniwersyteckiego i sam osiadł na Eginie gdzie poświęcił się organizowaniu monasteru i pracy nad kolejnymi publikacjami. Jeszcze za życia zyskał sławę cudotwórcy i jasnowidza, do którego udawały się rzesze wiernych z całej Grecji.

Czytaj więcej...